Annemin doğum günü yaklaşıyordu, aklımda tek bir şey vardı: ona güzel bir kolye almak. Günlerce baktım. Beğendiklerim bütçemin çok üstündeydi, alabildiklerim iki ay sonra kararıyordu. Anneme kısa ömürlü bir hediye veremezdim.

Sonunda "madem bulamıyorum, kendim yaptırayım" dedim. O kolyeyi teslim aldığım gün annemin yüzündeki gülümsemenin yanında bir şey daha kazandım — arkadaşlarımın "bana da yapar mısın?" sorusunu. WENTO böyle başladı.

İlk yıl tahmin ettiğimden zor geçti. Üç ayrı atölye değiştirdim. Çoğu kişi bunun gereksiz bir inat olduğunu söyledi. Ama vazgeçemediğim tek bir kuralım vardı: gelen gümüşün ayarını ve işçiliğini kendi standardıma oturtana kadar rahat edemezdim. İnsanın tenine değecek bir parça kusursuz olmalıydı.

Bugün de değişen bir şey yok. Her parça bana geliyor, tek tek elimden geçiyor, keseye ben koyuyorum. Daha hızlı çalışabilirdim ama o zaman bu cümleyi kuramazdım.

Çünkü kargoya verdiğim her paketin içindeki parça, tıpkı anneme vermek istediğim o ilk kolye gibi, birinin en özel anına eşlik edecek. Senin hikâyene, senin ışıltına.